Verdraaid goed is een Young Adult boek geschreven door Susanne van den Beukel-Hendriks. Het is het eerste boek uit de trilogie Verborgen littekens. Susanne kreeg de inspiratie voor dit boek door de dood van Michael Jackson.

Tijdens haar studie in Rotterdam zit Crystal niet lekker in haar vel. Als ze aangesproken wordt door haar studiegenootje Mandy weet ze niet goed wat ze daarmee aan moet. Ze observeert hoe Mandy met anderen omgaat, was zij zelf maar zo zelfverzekerd. Crystal ontwijkt zoveel mogelijk mensen, ook haar huisgenoot Mark.

Met muziek op, meestal van Michael Jackson, fietst ze door haar woonplaats Den Haag als fietskoerier. Dan dagdroomt ze van werken als dj. Als ze klaar met werken is gaat ze regelmatig naar haar broer Ruben die haar als zijn kleine zusje ziet, ook al is ze 19 jaar. Ze vertelt hem over haar droom en hij spoort haar aan om een set te kopen.

 

Zou het haar lukken om haar droom om dj te worden te bereiken? Zou ze dat durven, nadat ze zolang gepest is en vervagen daarmee haar littekens?

 

Verdraaid Goed is het eerste deel van de trilogie ‘Verborgen littekens.’ Alle nummers die in het boek voorkomen, kun je vinden in de lijst op Youtube

 

'Ze voelt zich als een beest in een kooi, gevangen, opgesloten.’ Voor mij ontzettend herkenbaar! Iets wat de meeste mensen niet snappen, geweldig geschreven! – dj Snoey




Een leesfragment:

 

Crystal zit in de trein van Rotterdam naar Den Haag met haar rugzak op de stoel naast de hare. Op de andere banken praten mensen ontspannen met elkaar. Zij wel! Crystal wendt haar blik af en pakt haar mp3-speler. De boeken in haar tas laat ze voor wat ze zijn, even geen Business studie meer, maar muziek. In haar ooghoeken ziet ze een stel zoenen. Crystal sluit haar ogen, haar hoofd beweegt mee op een live versie van Mika’s ‘Grace Kelly’, het heerlijk theatrale nummer dat al een tijdje in de top 40 staat. Het doet haar denken aan nummers van Queen met die gekke hoge stem. Het gepraat om haar heen is nu niets meer dan een soort fluisteren. Ze ontsnapt van de realiteit en droomt weg naar de plek waar ze zich goed voelt, in een club. Het publiek roept, de drum swingt lekker en zoals altijd neuriet ze. Haar schouders bewegen op de melodie en haar heupen schuiven over de blauwe zitting. Bij het refrein opent ze haar mond om te zingen.

‘Is deze stoel nog vrij?’, vraagt een vrouw met een harde stem.

 Crystal drukt haar lippen stijf op elkaar. Haar bruine haar dat in een bob is geknipt heeft een lange lok aan de voorkant. Met haar linkerhand pakt ze die lok vast en trekt hem voor haar ogen. Met tegenzin neemt ze haar tas, die een blokkade moest zijn op schoot en voelt dikke dijen tegen zich aan duwen. Hoe komt ze hieruit? Ze schuift zo ver als mogelijk naar het raam toe, maar het plakkende gevoel blijft. De hoge stem klinkt in haar koptelefoon en ze voelt de trein onder haar hobbelen. Als ze haar ogen weer sluit, lukt het niet meer om deel van het publiek te worden. De nicotinelucht van de vrouw naast haar is zo sterk dat ze er misselijk van wordt. Ze heeft afleiding nodig, dus kijkt ze door het raam. Buiten flitsen de borden voorbij, maar toch lijkt de rit eindeloos te duren. Ze kijkt op haar mobieltje, geen nieuwe berichten ontvangen. Het laatste dat ze kreeg is van 10 september 2007, waarin haar moeder vroeg wanneer ze weer eens langskwam.

Als ze het bord van Station Hollands Spoor eindelijk ziet, haalt ze opgelucht adem. Met veel moeite staat ze op en kijkt de vrouw aan, maar die is niet van plan om op te staan. Crystal perst zich langs het lijf dat bijna alle ruimte inneemt. Als ze er echt niet langskomt, draait de vrouw haar benen naar rechts. Nu heeft ze net genoeg ruimte om verder te kunnen, dat voelt direct al een stuk beter.

Om haar heen gaan meer mensen staan en ze loopt achter een stel jongeren aan naar de buitendeuren. Daar pakt ze een koude stang naast de deur vast, kijkt naar de grond en ziet de verschillende schoenen. Hier en daar draagt nog iemand slippers, maar ze ziet ook een paar laarzen, nette hakken en een stel sportieve gympen. Nieuwsgierig kijkt ze omhoog van wie die zijn. Er staat een jongen met een lichte spijkerbroek en donkerbruin jasje aan. Als ze hem aankijkt, ziet ze hem lachen. Snel kijkt ze weer naar de grond, ze heeft nog net gezien dat hij iets langer is dan zij. Een stem achter haar zegt vrolijk gedag, als ze opkijkt ziet ze een meisje naar de jongen toe lopen, ze gaat bij hem staan.

Hoe kon ze nou denken dat hij naar haar lachte? Wat een afgang, ze wil weg maar ze zit opgesloten. Ze hoort het meisje lachen, hij heeft haar vast verteld over haar blunder. Haar ogen schieten alle kanten op, hoelang duurt het nog voordat ze er is? De muziek in haar oortjes is stil en om zichzelf gerust te stellen, begint ze weer te neuriën. De blikken van de andere passagiers branden in haar rug, toch stopt ze niet. Het wordt steeds drukker, maar Crystal voelt zich enorm eenzaam. De deuren suizen eindelijk open, op het perron staat een brede man met een grote tas die de gehele opening blokkeert. Wanneer Crystal naar rechts stapt, stapt hij ook naar rechts. Is dit serieus? Ze doet een stap naar links en de man doet haar weer na. De andere passagiers kunnen nu aan de rechterkant uitstappen. Met tegenzin stapt ze naar achteren om ruimte te maken en ze houdt daarbij het knappe stel goed in de gaten. Met trage stappen stapt de man in en als hij eindelijk naar de coupé loopt, haalt ze diep adem en stapt uit. In hoog tempo loopt ze langs het spoor. Als ze het perron af wil lopen, wordt ze tegengehouden door een conducteur. Hij wil haar OV-chipkaart zien. Waar had ze dat ding ook al weer gelaten? Achter haar klinken vrolijke stemmen, dat zijn vast die jongen en die leuke meid bij wie ze zich net belachelijk heeft gemaakt! Ze zoekt in haar jaszak, maar daar is de kaart niet. Dan kijkt ze in het grote vak van haar rugzak en daar vindt ze hem in haar portemonnee. De conducteur controleert haar gegevens, knikt en geeft de kaart terug. Snel loopt ze verder en onderweg stoot ze een paar keer tegen mensen aan. Zonder iets te zeggen loopt ze met een blik op oneindig, Station Den Haag centraal uit, op weg naar haar fiets.

 

Ze loopt het studentenhuis in, de kale trap op, pakt haar sleutel en opent de deur van haar kamer. De tas gooit ze in een hoek, even geen colleges van InHolland meer. Haar jas eindigt op een hoop van beige en zwarte kleding. Uit haar kast, die vol staat met groenten in pot voor één persoon, haalt ze een cracker. Een zonder beleg, want als ze naar de keuken loopt, zou ze haar huisgenoot Mark tegen kunnen komen. Net als de rest van de dag probeert ze zoveel mogelijk mensen te ontlopen, bang voor nare opmerkingen en pesterijen. Ze haalt haar hand door haar haren zodat er een pluk voor haar gezicht hangt en gaat aan haar bureau zitten. Terwijl de pc opstart, kijkt ze naar het prikbord links van haar scherm; het hangt vol met concertkaartjes van vrij onbekende namen, zoals de Nederlandse Stevie Ann tot de beroemde Maria Mena. Maar het belangrijkste kaartje hangt er niet tussen, het is namelijk zonde om daar een gaatje doorheen te prikken. Haar dagboek bewaart het kaartje van de HIStory tour van Michael Jackson. Die bewaarplek is heel toepasselijk, want ze schrijft daarin brieven met haar belevenissen aan hem. Natuurlijk weet ze ook wel dat hij deze nooit zal lezen. Op de een of andere manier voelt ze zich met hem verbonden als ze in haar dagboek schrijft. Het is alsof hij de enige is die haar echt begrijpt, dat voelt ze als ze naar zijn teksten luistert. Wanneer hij ‘I’ll be there’ zingt lijkt het net of hij ook echt bij haar is. Allebei hebben ze niet de kans gehad om in hun jeugd met andere kinderen te spelen. Ze voelt tranen opkomen en daarom zet ze snel haar feelgoodnummer ‘The way you make me feel’ op. De voetstappen van het meisje dat ze nog nooit gesproken heeft uit de kamer boven haar en een bonzend geluid vanuit de kamer van Mark naast haar beginnen Crystal te irriteren. Ze draait de knop omhoog, maar de muren laten steeds meer geluid door. Daarom pakt ze haar koptelefoon en zet het volume voluit. Als een verslaafde kijkt ze iedere dag uren naar onuitgebrachte nummers, interviews en a-capella uitvoeringen van haar idool. Vandaag wil ze zich laten verrassen, ze drukt ‘Michael Jackson’ in en ‘mash-up’, dat is wat je krijgt als je de melodie van één nummer met de zang van een heel ander nummer mixt.

Bovenaan staat een verrassende combi die ze kiest. Crystal hoort de stem van de jonge Michael met zijn broers en het typische Motown geluid. Daarna komt de stem van Kurt Cobain van Nirvana:‘Hello, hello, hello, how low?’ Voor het eerst klinkt ‘Smells like teen spirit’ vrolijk! Dat komt door de gitaar van het nummer ‘Rockin’ Robin’. Deze versie moet ze aan Ruben laten horen, ze is benieuwd of hij het kan waarderen. Als de clip afgelopen is, staat er een lijst met aanbevolen nummers. Ze klikt op een mix van een dj die alle hits uit 2006 draait. De manier waarop hij werkt, is boeiend vanwege de behendigheid waarmee zijn handen over de draaischijven gaan waardoor het tempo verandert. Hij zet een ander nummer op en draait dit er doorheen. Echt bizar hoe hij dat doet, want de twee nummers lijken totaal niet op elkaar en toch klopt het geluid nu helemaal. Ze heeft genoeg cd’s om ook dj te worden, ze staat met muziek op en gaat ermee naar bed. Zou het wat voor haar zijn?

Als kind droomde ze ervan om van muziek haar beroep te kunnen maken. Zingen kon ze niet, dus dat viel gelijk af. Op een dag zat Ruben naar MTV te kijken en hij was zwaar verontwaardigd over een nieuwe uitvoering van het nummer ‘Walk this way’ van Aerosmith met Run-DMC, die zogenaamd naast elkaar in de studio stonden en last hadden van elkaars geluid. Vooral het feit dat de band zelf meedeed aan de clip vond hij onbegrijpelijk. Maar voor Crystal was het een eyeopener, een dj kon een nummer een hele andere sound geven, bewerken en versnellen. Dat leek haar helemaal geweldig. Jammer genoeg hebben haar ouders haar nooit gestimuleerd om er iets mee te doen en langzaam maar zeker was ze haar droom vergeten.

Ze sluit haar ogen en stelt zich voor dat ze op het podium staat en de hele avond Michael Jackson-nummers draait. Zijn fans komen naar haar luisteren en ze is niet meer alleen!

Crystal opent meteen een nieuwe internetpagina en gaat op zoek naar informatie over hoe je moet draaien. Ze komt op een dj-forum terecht en leest de berichten die vol staan met termen als gear, bpm, loop en beatmixen. Waar hebben ze het over? Ze zoekt verder, want hier wordt ze niet veel wijzer van. Ze verfijnt haar zoekopdracht tot ‘hoe word ik dj’ en vindt dan eindelijk Nederlandstalig uitleg. Dat helpt haar niet veel verder, want het belangrijkste wat je moet hebben is apparatuur en die heeft ze natuurlijk niet. Ze staat op dit moment rood, dat wordt nog meer koeriersklussen aannemen wanneer ze geen college heeft.